SÖNGGI MANZIL
(Hikoya)
Buvim kuzning gözalligi xazonrezgilik boşlanib, yomğir şarros quyganda bilinadi, derdi. Nega bunday deganini şu kungaça tuşunmaganman.
– Kuz faslida yomğir şarros quygandan keyin rizvon hidi keladi-ya, – derdilar doim. Men hayron qolardim, çunki Rizvon xolamdan bunday hid kelmasdi. Buni bir neça marta Rizvon xolam uyga kelganida xolamni qattiq quçoqlab, hidlab körgandim-da.
Bir kuni yomğir şunaqangi yoğdiki, bunaqa yomğirni ertaklarda eşitib, kinolarda körganman. Osmonni qop-qora bulut qoplab olgan, ertalabki vaqt bölsa ham xuddi quyoş birdan botib, keç kirgandek, momoqaldiroqning qattiq gumburlaşidan osmon uzilib, yerga tuşadigandek edi. Çaqmoq çaqqanida oniy lahzada hamma yer yorişardi-yu, çaqmoq tingaç, yana qoronğilik hukmronlik qilardi. Yomğir tomçilari esa derazalarni, uy devorlarini, daraxtlarni ham, daraxtlardagi eng sönggi barglarni ham, yerni, qöyingki, uy taşqarisidagi barça narsa va buyumlarni ayamasdan savalardi. Bir zumda kölmaklar paydo böldi, ariqlar osmonning köz yoşlariga töldi. Xuddi kinolardagidek. Men azbaroyi qörqqanimdan buvimni quçoqlab ötirardim. Buvim derazadan taşqariga qarab yomğir yoğişini tomoşa qilardi. Tomoşa qilardi-yu lekin buvim heç narsani sezmasdi. Yomğirni tomoşa qilayotganini ham unutgandi, çunki buvim çuqur xayolga berilgandi. Buvimning meni quçoqlab turgan qöllari qaltirardi. Közlarida esa qandaydir tuyğular bilan kuraşardi, yuzida çuqur qayğu, alam, iztirob aks etgandi.
Yomğir uzoq vaqt yoğdi, buvim bilan sukut saqlagança yomğirni tomoşa qilardik. Buvimning quçoğida qança ötirdim, bilmayman, uyqudan uyğonganimda yomğir tingan, taşqarida sokinlik hukmronlik qilardi. Bu sokinlik menga yoqmadi. Uyqudan uyğonsam ham örnimdan turiş yoqmay dangasaligim tutib yotganimda buvim:
– Bolam, turaqol, – dedi boşimni silab
Nonuşta paytida buvim qandaydir mahzun, uzrxonlik ohangida gap boşladi:
– Bolam, yanagi gal yomğir yoğganida bugungidek uxlab qolsang-u seni erkalab uyğotmasam, uyqudan turganingda meni topolmasang, mendan hafa bölmagin va meni uydan qidirma, – deb boşimdan silab bağriga bosdi.
– Nega buvijon, biron yerga ketasizmi?
– Rizvon hidini yomğirdan keyin sezayapman, ançadan buyon şunga... Yanagi gal ertalabgidek yomğir yoğganda Rizvon xolang tomon ketaman...
– Rizvon xolamning uyi uzoqmas-ku buvi, men uyğon-gunça kutsangiz birga borardik yoki uyga çaqira- qoling, buvijon.
Buvimning javobini kutmasdan:
– Uyqudan turgunimça kutolmasangiz, özim orqangizdan boraveraman, – dedim.
– Yöq bolam, hali senga vaqt bor, sen yoşsan, unaqa gaplarni hozirdan aytmagin, – dedi xavotir, qörquv bilan.
Oradan bir hafta ötgaç, yana yomğir yoğdi. Bu yomğir bir hafta oldin yoqqan yomğirdan kuçliroq edi. Buvimning Rizvon xolamning uyiga ketişi esimga tuşdi-yu, negadir uning xolamnikiga borişini istamadim. Yana öşa holatda ötirardim, bu gal buvim öyçan qiyofada emasdi. Qöllariyam qaltiramasdi.
– Buvi, Rizvon xolamning uyiga qaçon ketasiz? – dedim buvimning ketişini istamay.
– Sen uxlagandan keyin, dömboğim, – dedi boşimni silab. Bu gal buvim menga qarab ötirardi, men esa derazadan yomğir yoğişini köngil ğaşligim bilan tomoşa qilardim.
– Ertaga borsangiz bölmaydimi, buvijon? – dedim yalinçoqlik bilan.
– Bugun vaqti, bolam, – dedi öksik ovozda.
Men uxlamaslik uçun harakat qilsam ham baribir uyqu ustunlik qildi.
Qança uxladim, bilmayman, buvimning ovoziga öxşaş ovoz meni yiği aralaş uyqudan uyğotardi. Közlarimni bazör oçdim, oçdim-u hayron qoldim. Tepamda Rizvon xolam, köz yoşlari yuzini yuvardi. Men örnimdan turişni ham, yotaverişni ham bilmay qoldim. Xolam boşimga döppi kiydirib, hamon yiği aralaş ovozda: “mana bularni kiyib ol”, deb çopon va qiyiqçani menga berdi. Momoqaldiroq boşlanib, çaqmoq çaqib, yomğir yoğa boşladi. Rizvon xolamning: “bandalik”, deb bazör aytgan sözi menga momoqaldiroq ovozidan ham kuçliroq eşitildi.
Qarşiğa ALIMBOYeVA, Daryo böyi mahallasi. Qipçoq OFY.

▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶