ХОТИРАЛАР ТИЛГА КИРГАНДА

Умр – оқар дарё, дейишади. Ҳақиқатан ҳам, кунларимиз оқар сув каби оқиб ўтаверади, асло ортига қайтмайди. Кунлар кетидан ҳафталар, ойлар, йиллар кўз очиб-юмгунча ўтиб кетади. Йиллар билан бўй талашиб, инсоннинг болалик, ўсмирлик, ёшлик даври ширин хотираларга жойланади. Олис йиллар хотиралари оғушига қайтиб яшаш, айниқса, болалик ва ўсмирлик даврининг унутилмас лаҳзаларини эслаш инсонга олам-олам завқ бағишлайди.

Амударё туманидаги 24-сонли умумтаълим мактабини 2002 йилда тугатган собиқ синфдош дўстларнинг 20 йилдан кейинги учрашуви ана шундай ҳаяжонли лаҳзаларга бой бўлди.

1991 йилда мактаб остонасига илк қадам қўйган жажжи болажонлар бугун ҳаётнинг аччиқ-чучугини тотиган, оила қуриб, ҳар бири бир нечта фарзандларининг маънавий-ахлоқий тарбиясини ўз зиммасига олган ота-оналар, ўзлари фаолият юритаётган меҳнат жамоаларида ҳурмат-эътиборга муносиб ҳамкасблар, тадбиркор ва ишбилармонлар даражасига эришишган.

Болаликнинг  бетакрор орзулари, ўсмирлик ва ёшлик қувончлари, беғубор туйғулари билан қайта ошно бўлган 21 нафар собиқ синфдош дўстлар ўзларининг жамики шўхликлари-ю инжиқликларини кўтарган ва оқ-қорани танитиб, мустақил ҳаётга йўллаган муқаддас даргоҳ – мактаб остонасига қадам қўярканлар, гўё ўзларини олис йиллар хотиралари ичида яшаётгандай ҳис этдилар. Бири-биридан завқли хотиралар оғушида ўзлари таълим-тарбия олган синфхоналарига кириб, азиз ва мўътабар устозлари билан дилдан суҳбат қурдилар.

Собиқ синфдошларнинг биринчи ўқитувчиси Уман Соғинбоева ҳар бир ўқувчисининг ўзига хос хулқ-атвори, илм олишга бўлган қизиқишлари ва интилишлари ҳақида тўлқинланиб сўзлади. Айниқса, алифбони ўрганишдаги болаларнинг ўзига хос мусобақаси, карра жадвалини биргаликда ёдлаганларини мароқ билан фахрланиб ҳикоя қилди.

Устоз ва шогирдларнинг дилдан, самимий суҳбатлари, барчаси улғайиб, ҳаёт ҳақидаги тасаввурлари, дунёқарашлари кенгайган, жамиятда ўз ўрнига эга шахслар сифатида шаклланиб улгурган собиқ синфдош дўстларининг қадрдонлик туйғулари билан кечган дийдорлашув тадбири файзли дастурхон атрофида янада жўшқинлик касб этди. Собиқ синфдош дўстлар бир-бирларига самимий тилакларини изҳор этишди. Ўзлари эришаётган ютуқлар, янги режалари хусусида тўлқинланиб сўз юритишди. Барчаси биргалашиб, устозларини шарафловчи шеърлар айтишди.

Тадбир давомидаги мусиқий лаҳзалар барчага хуш кайфият бағишлади. Собиқ синфдош дўстлар рақсга тушиб, бир-бирларига шеърий ва мусиқий табрик йўлладилар. Шу билан бирга ўзларига оқ-қорани танитиб, жўшқин ҳаёт сари йўллаган қадрдон ва муқаддас даргоҳ – мактаб учун ўз совғаларини топширишди.

Ота-онасидай меҳр бериб, орзуларига қанот бағишлаган азиз ва мўътабар устозларига гулдасталар, ҳадялар инъом этдилар.

Синфдош дўстларнинг 20 йилдан кейинги дийдорлашув маросими ҳамиша азиз ва бири-бирига қадрдон кўнгилларни янада жипслаштирди, гўзал ва бетакрор хотиралар тилга кириб, кўнгилларга жўшқинлик бахш этди.

Робия ЙЎЛДОШЕВА.